بی تو هرگز ... با تو عمرا"

X

بی تو هرگز ... با تو عمرا"

بذار یه دیوونه نگات کنه ولی نذار یه نگاه دیوونت کنه !!!...


	و اینک در سر آغاز شروع شام دلتنگی با دلی از جنس پاییزی تزین برگی که می ماند به زیر کفش های رهگذرهایی که با حس شکستن خاطرات کهنه ام را باز درمان میکند تکرار ....... باز هم تنها نشسته ام روی خاک خیس باران خورده غربت در همان جایی که فصل فاصله از خواب دلتنگی مرا پر کرد همان جایی که با ناباوری رفتی و آن دم من به زیر کفش هایت در سرانجام غروبی سرد جان دادم کنار خاطرات خود... \|+\| نوشته شده توسط پریسا در پنجشنبه چهاردهم شهریور 1387 \|


	. . . همین!!!. \|+\| نوشته شده توسط پریسا در یکشنبه دهم شهریور 1387 \|


	حسرت از من رمیده ای و من ساده دل هنوز بی مهری و جفای تو باور نمیکنم دل را چنان به مهر تو بستم که بعد از این دیگـــــر هـــوای دلبـــــر دیگـر نمیکنم رفتی و با تو رفت مرا شادی و امید دیگر چگونه عشق تو را آرزو کنم دیگر چگونه مستی یک بوسه ی ترا در این سکوت تلخ و سیه جستجو کنم یادآر آن زن، آن زن دیوانه را که خفت یکشب بروی سینه ی تو مست عشق و ناز لـــرزید بر لبان عطش کرده اش هـــــوس خنــــدید در نگاه گـریزنده اش نیــــاز لبهای تشنه اش بر لبت داغ بوسه زد افسانه های شوق ترا گفت با نگاه پیچیدهمچو شاخه ی پیچک به پیکرت آن بـــازوان سـوخته در باغ زردمـاه هر قصه ای ز عشق که خواندی به گوش او در دل سپــــــرد و هیچ ز خاطـر نبرده است دردا دگر چه مانده از آن شب، شب شگفت آن شـاخه خشک گشته و آن باغ مرده است با آنکه رفته ای مرا برده ای ز یاد می خواهمت هنوز و به جان دوست دارمت ای مـــرد، ای فـریب مجسم بیا که باز بر سینــه ی پر آتش خود می فشارمت... \|+\| نوشته شده توسط پریسا در چهارشنبه پنجم تیر 1387 \|


	دیدار تلخ... بر زمين مي زني وميشكني عاقبت شيشه ي اميدي را سخت مغروري و ميسازي سرد دردلي،آتش جاويدي را ديدمت واي چه ديداري،واي اين چه ديدار دلازاري بود بيگمان برده اي ازياد آن عهد كه مرا با توسر کاری بود ديدمت،واي چه ديداري،واي نه نگاهي،نه لب پرنوشي نه شرار نفس هر هوسي نه فـشار بدن وآغــوشي اين چه عشقي است كه دردل دارم من ازاين عشق چه حاصل دارم ميـگـــريـزي ازمـن و در طـلـبـت بــاز هــم كـوشش بـاطل دارم باز لبهاي عطش كرده ي من لب سـوزان تــرا مي جـويـد مي تپد قلبم و با هر تپشي قصه ي عشـق تـرا ميگو ي بخت اگـراز تو جدايم كـرده ميگشايم گره از بخت،چه باك ترسم اين عشق سرانجام مرا نكـــــشد تـاســــــراپرده خـاك آتش عشق به چشمت يكدم جلوهِِِِِ اي كــردوسرابي گرديد تا مراواله وبي سامان ديد نــقش افتـاده بـر آبـي گرديد در دلم آرزويي بود كه مرد لـب جـابخش تـرا بـوسيدن بوسه،جان دادبروي لب من ديدمت،ليك دريغ از ديدن سينه اي تاكه بر آن سر بنهم دامني،تاكه برآن ريزم اشك آه،اي آنكه غم عشقت نيست ميبــرم بـرتـو قلبت رشـك بـر زميـن ميـزني وميـشكني عـاقبت شيـشه ي اميدي را سخت مغروري وميسازي سرد دردلي آتش جاويدي را!!!... \|+\| نوشته شده توسط پریسا در یکشنبه بیست و دوم اردیبهشت 1387 \|


	ترا راندم تراراندم كه دست ديگري بنيان كند روزي بناي عشق و اميدت شود امید جاویدت ترا راندم ولي هرگز مگو بامن: كه اصلا" معني عشق و محبت را نمي دانم ولي من در ميان هاي هاي گريه خنديدم.... كه تو هرگز نداني بي تو يك تك شاخه ي عريان پائيزم دگر از غصه لبريزم درين دنيا بمان بي من براي ديگري سر كن نواي عشق و مستي را بخوان در گوش جان ديگري آواي هستي را... \|+\| نوشته شده توسط پریسا در پنجشنبه هجدهم بهمن 1386 \|


	شبی با او سحر کردن شبــي بـا او سحـــر كـردن بـه عمــــر جــاودان ارزد كه لعلش راحت روح است و لبخندش به جان ارزد نديدم ذره اي مهــرت ، ولـي اي تـاج مهـــرويان همـان قهـــــرت به الـطاف خداي مهـــــربان ارزد سـلام يك صباحــت ، راستـي را گــر ز مـن پرسي بــه شبـــهـاي بهـشـت انــدر نعـيــم بـيكــران ارزد مــرا درويش و رسـوا كـرد شـور عشــق و خـرسندم كــه ديــدار چنـيـن يــاري بـه تـــرك آشيـــان ارزد من اين درويشي وعسرت به سلطاني نخواهم داد كـه اين تاج ازسرعشق است وصد ملك جهان ارزد جهان يكسر نمي ارزد،دمـي با غــم به سر بردن شبــي بـا او سحـــر كـردن بـه عمـــر جـاودان ارزد... \|+\| نوشته شده توسط پریسا در پنجشنبه بیست و نهم آذر 1386 \|


	آرامگاه عشق ... بیتاب و ناتوان و پریشان و بیقرار بر سر زدم.گریستم از دست روزگار گفتم که ای ترا بخدا. سایبان پیر بامن بگو.بگو که خفته در این گور مرگبار کز درد تلخ مرگ وی این قلب اشکبار خود را در این شب تنها و تار گشت پیر خمیده پشت جانم بلب رسید .بگو قبر کیست این یک قطره خون چکید بدامانم از درخت چون جرعه ای شراب غم از دیدگان مست فریاد بر کشید :که ای مرد تیره بخت بر سنگ سخت گور نوشته است هر چه هست بر سنگ سخت گور با جوهر سرشک دستی نوشته بود آرامگاه عشق... \|+\| نوشته شده توسط پریسا در دوشنبه هفتم آبان 1386 \|


	باز از دیار ما . . . . باز از دیار ما رفت به سفر یار ما ایدل دگر به هیچ نیرزد دیار ما سر مست وشاد رفت وخدا باد همرهش رحمی نکردبر غم ما بر خمار ما او رفت وصبر رفت وتحمل تمام شد از هم گسست سلسله ی اختار ما گفت از تو یاد می کنم اما وفا نکرد "یادش بخیر یارفرامو شکار ما ". . . . \|+\| نوشته شده توسط پریسا در دوشنبه چهارم تیر 1386 \|


	کدامین حال ؟!... و اینک ای کلیم عشق ، ای سفیر دلتنگی شبی از دوردست جنگل حسرت ، به آواز دل انگیزی صدایم کن که برخیزم که من از چنبر خواب فراموشی رها گردم و با حرم دهانم ، شمع فریادم به دین مزمون بیفروزم بیا و دست قشنگ مهربانت را عصایی کن ... که برخیزم به شور انگیزی شادآلود چشمانت به دامان شقایق ها بیاویزم بیا تا شب بی هم زمانی را برای " کوه کن " گویم بگویم عاشقم ، دیوانه ام ، مستم کدامین حال خویشتن را بگویم ؟...؟! \|+\| نوشته شده توسط پریسا در یکشنبه نوزدهم فروردین 1386 \|